Tijd om te schrijven

Jarenlang heb ik nauwelijks geschreven. Ik had geen tijd. Niet heel gek: met twee jonge kinderen en een baan waarvoor ik vier dagen per week naar Amsterdam reisde, moesten de kleine gaatjes tijd worden opgevuld met wasgoed. Regelmatig kwamen er verhaalidee├źn in me op en bracht ik een dag door met het verzinnen van een plot. Maar die kwam zelden op papier.

Op een gegeven moment gingen die kinderen beter gingen slapen. In mijn avonden ontstond wat meer tijd. Die vulde ik voornamelijk met Netflix.

Er veranderde iets na het kijken van de laatste aflevering van het laatste seizoen van Gilmore Girls. Op zich is die serie, met z’n originele humor en knappe dialogen, prima tijdbesteding. Maar op mijn achttiende had ik alles al een keer gezien. Na afloop rekende ik uit: zeven seizoenen van 22 afleveringen van een uur. Dat is 154 uur.

154 uur!

Dat zijn twintig volledige werkdagen. Wat als ik al die tijd had besteed aan schrijven, in plaats van aan het consumeren van een verhaal dat ik al kende? Een boek schrijf je niet in die tijd, maar een paar korte verhalen toch zeker.Rond dezelfde tijd kreeg ik een nieuwe baan, waarmee de reistijd verdween en ik een bak energie cadeau kreeg.

Ik zette Netflix uit en dwong mezelf iedere dag een half uur te schrijven. Dat werd een drie kwartier en is inmiddels ‘minstens drie kwartier maar meestal meer’. Nu gaat het moeiteloos en ik ben blij met die beslissing.

Bedankt Gilmore Girls!

Foto: The CW

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.